مواد اولیه کانکتورها چیست؟

مواد اولیه اتصالات عمدتاً از پلاستیک و فلز تشکیل شده است.

مواد پلاستیکی:
PBT (پلی بوتیلن ترفتالات): معمولاً در محصولات اتصال استفاده می شود، مقاومت در برابر ترک، مقاومت در برابر ضربه، خواص الکتریکی خوب، مقاومت در برابر سایش، ضریب اصطکاک پایین، کیفیت خود روانکاری و مقاومت در برابر روغن و مواد شیمیایی را ارائه می دهد. دارای نرخ انقباض 0.6٪ تا 3.0٪، مقاومت در برابر دما در حدود 230 درجه است و قالب‌گیری خوب و مقاوم در برابر شعله را نشان می‌دهد.

نایلون (به عنوان مثال، نایلون 66، نایلون 6T): برای چقرمگی خوب، خود روانکاری، مقاومت شیمیایی و مقاومت در برابر سایش شناخته شده است. نایلون 6 تی چقرمگی بالاتری نسبت به نایلون 66 ارائه می دهد و برای اتصالات SMT مناسب است.

ABS: دارای چقرمگی ضربه خوب، مقاومت در برابر روغن و سایش، سهولت قالب گیری و استحکام است. با مقاومت دمایی در حدود 100 درجه، معمولاً برای اجزای اتصال دهنده کمکی استفاده می شود.

PC (پلی کربنات) و LCP (پلیمر کریستال مایع): این مواد دارای عایق الکتریکی و مقاومت حرارتی عالی هستند، عملکرد الکتریکی پایدار را در دماهای بالا حفظ می کنند، در کنار مقاومت در برابر خوردگی و پایداری حرارتی.

مواد فلزی:
انتخاب مواد فلزی در درجه اول بر اساس ویژگی هایی مانند استحکام تسلیم، استحکام کششی، ازدیاد طول، سختی و نسبت R/T است. این پارامترها برای طراحی کانکتور و انتخاب مواد بسیار مهم هستند. به طور خاص، هنگامی که کوچک سازی مورد نیاز است، انتخاب مواد با عملکرد خمشی عالی اهمیت ویژه ای دارد.

انتخاب مواد به کاربرد خاص کانکتور بستگی دارد. به عنوان مثال، کانکتورهای خودرو ممکن است به مقاومت دمایی بالاتری نیاز داشته باشند، در حالی که کانکتورهای دستگاه های الکترونیکی استاندارد ممکن است مقرون به صرفه بودن و سهولت قالب گیری را در اولویت قرار دهند.