انتخاب مواد بر اساس ارزیابی جامع فرآیندپذیری، الزامات کاربرد محصول و ویژگی‌های قدرت است. هزینه اتصال دهنده های الکترونیکی بسته به قیمت مواد، پیچیدگی پردازش و کارایی تولید متفاوت است. مواد کلیدی عبارتند از عایق ها (رزین های پلاستیکی) و هادی ها (برنز فسفر، برنج). پلاستیک های مهندسی متداول مورد استفاده برای اتصالات الکترونیکی شامل LCP، نایلون و PBT هستند.
LCP
با ضریب انبساط خطی کم، انقباض کم قالب گیری تزریقی، استحکام استثنایی و مدول الاستیک، و مقاومت حرارتی عالی (با دمای انحراف حرارتی به بیش از 340 درجه) مشخص می شود. همچنین مقاومت شیمیایی و هوابندی عالی را ارائه می دهد. در نتیجه، LCP ماده ترجیحی برای کانکتورها است - به ویژه آنهایی که به سازگاری SMT نیاز دارند - مانند کانکتورهای Mini PCI Express و DDR.
نایلون
هزینه های کمتر، استحکام کششی بالا، مقاومت در برابر سایش فوق العاده و خواص خود روانکاری را ارائه می دهد. جریان پذیری خوب آن قالب گیری دیواره نازک را تسهیل می کند. با این حال، انقباض قابل توجهی و تمایل به تشکیل فلاش را نشان می دهد. خشک کردن دقیق قبل از قالب گیری برای جلوگیری از هیدرولیز مورد نیاز است. نایلون معمولا برای اتصالات، به ویژه انواع DIP، مانند PCI 120P و PCI Express استفاده می شود.
PBT
دارای هزینه کم، استحکام بالا و مقاومت در برابر اصطکاک خوب است. با این حال، قالب‌گیری نسبتاً ضعیف و انقباض قابل توجهی دارد. به دلیل نقطه ذوب پایین تر، پلاستیک ممکن است در طول فرآیندهای لحیم کاری موجی ذوب شود.
