کانکتورهای کواکسیال RF از یک هادی داخلی، یک هادی بیرونی و یک عایق تشکیل شده اند. هادی های داخلی و خارجی دارای یک محور مرکزی مشترک هستند و محیط عایق به عنوان تکیه گاه عمل می کند.
انواع متداول عبارتند از نوع N (اتصال رشته ای، توان/فرکانس بالا)، BNC (سبک سرنیزه، اتصال سریع)، SMA (رزوه مینیاتوری، فرکانس/پهنای باند بالا)، نوع F (رزوه ای، تلویزیون کابلی) و UHF (طراحی اولیه، اتصال رزوه ای).
کانکتورهای UHF در انواع لحیم کاری (لحیم کاری هادی مرکزی و محافظ کابل) و نوع چین دار (چین کردن هادی مرکزی و محافظ کابل) موجود هستند. نوع چین دار معمولا برای کابل های انعطاف پذیر استفاده می شود، در حالی که نوع لحیم کاری برای کابل های نیمه انعطاف پذیر یا نیمه سفت و سخت رایج است. سبک های جفت گیری عبارتند از snap-on (قفل شدن سریع)، push-in (نصب با چگالی بالا)، رزوه ای (قابلیت اطمینان بالا و مقاومت در برابر لرزش) و کشویی (فشرده و آسان برای کار).
روکش های متداول آبکاری عبارتند از نیکل روشن (عمومی، مقاوم در برابر خوردگی)، نقره روشن (رسانایی بالا، مستعد سولفیداسیون)، آلیاژ سه تایی (مس-قلع-روی؛ خواص الکتریکی خوب و مقاومت در برابر خوردگی) و طلا (پایدار، مقاوم در برابر سایش). مواد متداول بدنه شامل برنج، فولاد ضد زنگ و آلیاژ آلومینیوم است.
طراحی محصول بر پارامترهای کلیدی الکتریکی و مکانیکی، مانند امپدانس مشخصه (50Ω/75Ω)، محدوده فرکانس کاری، نسبت موج ایستاده ولتاژ (VSWR)، از دست دادن درج، مقاومت در برابر تماس، مقاومت عایق، دوام مکانیکی (چرخه‌های جفت‌گیری)، و انعطاف‌پذیری محیطی (درجه حرارت، رطوبت، و حفاظت از نفوذ) تمرکز دارد.
طراحی کانکتور کواکسیال مدرن به سمت کوچک‌سازی، فرکانس‌های بالاتر، فناوری نصب روی سطح (SMT)، چند منظوره بودن و عملکرد بالا (اتلاف کم، VSWR کم، مدیریت توان بالا) گرایش دارد. ملاحظات طراحی شامل درجه های کیفیت مانند درجه اندازه گیری، درجه ابزار و درجه تولید و همچنین مسائل مربوط به سازگاری است.