تاریخچه اتصالات کواکسیال

تاریخچه اتصالات کواکسیال RF نسبتا کوتاه است. کانکتور UHF که در سال 1930 معرفی شد، اولین در نوع خود بود. در طول جنگ جهانی دوم، پیشرفت ارتباطات رادار، رادیویی و مایکروویو منجر به ایجاد سری های اتصال مانند N، C، BNC و TNC شد. به ویژه، کانکتور نوع N توسط پل نیل اختراع شد، در حالی که کانکتور BNC توسط پل نیل و کارل کانسلمن اختراع شد.

محصولات کوچک مانند SMA، SMB، و SMC پس از سال 1958 ظهور کردند. در سال 1964، ایالات متحده استاندارد نظامی MIL-C-39012 ("مشخصات عمومی برای اتصالات کواکسیال RF") را ایجاد کرد، که نشان دهنده آغاز روند استانداردسازی، سریال سازی و سازگاری جهانی در صنعت است. تولید تخصصی کانکتورهای کواکسیال RF در کشور من تا دهه 1970 آغاز نشد.

در سال 1996، I-PEX "CABLINE® I" را راه اندازی کرد، اولین کانکتور میکرو کواکسیال جهان که برای انتقال سیگنال دیجیتال دیفرانسیل طراحی شده بود. در سال 2009، مدل CABLINE®-VS این شرکت به عنوان کانکتور استاندارد برای استاندارد VESA "پانل نوت بوک با فرمت عریض 16:9 با نور پس زمینه LED" گواهینامه دریافت کرد.

با تکامل فناوری‌های کامل سیستم، کانکتورهای کواکسیال RF به سمت کوچک‌سازی (و میکرو کوچک‌سازی)، فرکانس‌های بالاتر، فناوری نصب سطحی، چندکاره بودن، عملکرد بالا، و مدیریت توان بالا گرایش پیدا می‌کنند. هدف این پیشرفت‌ها برآورده کردن نیازها برای اتصالات فرکانس بالا، سرعت بالا و چگالی بالا در بخش‌هایی مانند ارتباطات 5G/6G، الکترونیک خودرو و هوافضا است.